چند روز پیش فیلم کوتاهی از علیرضا نوری زاده (روزنامه نگار و تحلیل گر مسائل سیاسی) را دیدم که در حال چت تصویری با دختر خانمی بودند و در این راستا چنان دلبری و لودگی از خود نشان می دادند که انگار یک جوان 16 ساله دبیرستانی (در اوج شهوت) با دوست دختر خود چت می کند!!
 از یک سو وارد شدن به حریم شخصی دیگران کار درستی نیست و زندگی شخصی ایشان و حتی خیانت به همسر خود مربوط خانواده اوست اما از دیگر سو هنگامی که شعارهای اخلاقی و حکیمانه این آقایان را در برنامه های مختلف ماهواره ای می بینیم این پرسش در ذهن ما ایجاد می شود که چرا شما که خود را اندیشمند و روشنفکر می دانید به ارزشهای اخلاقی پایبند نیستید؟
آقای نوری زاده که هر شب در شبکه های ماهواره ای از برابری حقوق زنان دم می زند و برای آزادی زنان فمینیست و یا دیگران در ایران هر شب غش می کنند چرا به همسر خود خیانت می کنند؟! آیا اگر حرکت مشابه ای از همسرش سر بزند را می تواند تحمل کند؟ آیا همین روشنفکر قلابی به همین راحتی که به همسر خود خیانت می کند نمی تواند به جامعه و میهن خود نیز خیانت کند؟
 بدبختانه آقای نوری زاده نه نخستین سیاستمدار آلوده به فساد اخلاقی بوده و نه آخرین آن خواهد بود اما ازفردی که با کلامی شیوا پایبندی به اخلاق و دموکراسی و آزادی را هر روز و هر شب زمزمه می کند انتظار می رود که بیش از بیان آن، خود رعایت کند! کسی که در برابر تصویر یک دختر آن چنان از خود بی خود می شود، چه تضمینی است که در برابر یک زن و یا غیره به همه باورهای خود پشت نکند؟
این بیماری شعار دادن و عمل نکردن و نابرابری گفتار و کردار همه اقشار را در بر گرفته است و گروهی که بیش از دیگران شعار می دهد و خود را مسئول اصلاح جامعه می داند از همه فاسد تر است. نوری زاده تنها یک نمونه ای از خروار است. وظیفه ماست که بهوش باشیم و گول سخنان فریبنده این قشر را نخوریم و بدانیم و از گناهان هر چند کوچک این افراد به سادگی نگذریم.